Η μόνη ευτυχία.

(Ποίημα του Καστοριανού ποιητή

Αθ. Χριστόπουλου, 1772 - 1847)

Εις αυτόν τον κάτω τόπον

των φθαρτών της γης ανθρώπων
όλες μας οι ευτυχίες
είν’ της πλάνης φαντασίες.

Πλούτος, δόξα, μεγαλεία,
γνώση, μάθηση, σοφία
είναι ίσκιος και αέρας
και ονείρατα ημέρας.

Μια ’ναι μόνον ευτυχία,
η ατάραχη υγεία:
Να μπορείς να τρως, να πίνεις
κι αγκαλιά να μην αφήνεις!